Echo enzo

Vanochtend heb ik voor I. een verhaal gelezen, wat ze wil insturen naar de V.PRO voor een of andere wedstrijd. Ze had er maar drie foutjes inzitten op het gebied van taal. Het verhaal was wel heel duidelijk en verfilmbaar. Dat scheen te moeten, dus dat was ok.

Daarna zijn we naar Leiderdorp vertrokken en hebben we nog even bij mijn ouders thee gedronken. Mijn moeder ging vandaag mee naar het ziekenhuis. Die hebben we dus even opgehaald. We waren iets te vroeg in het ziekenhuis, maar dat vond ik niet zo erg. De echo mevrouw was op tijd. We hebben dus een mooie voortgangsgroeiecho van het kind gezien. Ze liet bijna gelijk zien, dat het kindje al haartjes had. Ze legde uit dat die sprietjes, die we zagen, zijn haar waren. Zijn hoofdje ligt naar beneden. Anatomisch gezien ligt hij voor mij met zijn rug rechts  en zijn beentjes echt duidelijk naar links.

Ik ben nu in week 32. Het hoofd had de afmetingen voor week 34 evenals de benen. Lange benen, zei de echo mevrouw. De maag had de afmetingen voor week 33 en vijf dagen. Hij zat qua groei nog wel nog steeds binnen de gemiddelden alleen dan aan de bovenkant. Ze liet ons dit op de computer zien. We hebben ook nog een fotootje van de zijkant van zijn gezicht :) Mijn moeder vond het erg leuk, dat ze mee mocht van ons. Toen ze zwanger was van mij en later van mijn zusje had je dit allemaal nog niet. Ze vond het dus erg leuk om te kunnen zien, hoe dat ging en uiteraard om dan speciaal haar kleinkind zo alvast een beetje te zien.

Vervolgens was het wachten op de dokter tot een uur of drie. We hadden de afspraak met de echo mevrouw om twee uur. Deze dokter dame was een soort lawine die over je heen kwam. Wat een waterval van woorden. Ze heeft alleen mijn bloeddruk laten opnemen, die was gelukkig nog steeds binnen de perken. Ik hoefde dit keer is niet op de weegschaal te gaan staan. De arts-assistent heeft ook nog gevoeld hoe de baby lag. Ik had al een hele tijd geen bloed meer hoeven prikken, dus daar werd het volgens deze mevrouw tijd voor.

We konden gelukkig wel gelijk naar het bloedprikken. Daar was het dus ook heel erg druk. Ik moest geprikt worden op glucose en HbHt (als we het goed onthouden hebben dat laatste) Dat werd een tijdje wachten. Rolf en ik gingen samen naar binnen. (Ik ben zo dol op al dat geprik ahum) De mevrouw die me zou gaan prikken was heel vriendelijk. Ze kon alleen bij allebei mijn armen mijn ader niet vinden. Uiteindelijk heeft ze het in mijn rechterarm geprikt. Helaas ze had misgeprikt. Er kwam dus geen druppeltje bloed uit. Ze is toen maar een andere mevrouw gaan halen. Dit was een kordate surinaamse dame, die het wel even ging doen. Ik haalde opgelucht adem. Ik was er gelijk van overtuigd, dat het haar wel zou lukken. Ze heeft de plek, waar de ader zou moet zitten een tijdje tussen twee vingers heen en weer gewiebeld. Ze prikte en het bloed spoot zo de twee buisjes in. Ik heb tegen d'r gejubeld, dat ik erg blij was, dat het haar zo makkelijk lukte. Volgens mij krijg ik dit keer ook geen bloeduitstortingen. Ik zie tenminste nog niets. Deze mevrouw kon het tenminste.

Mijn moeder, Rolf en ik zijn na al dit gedoe beneden nog wat gaan drinken met een stuk appeltaart erbij. Ook daar was het vrij druk, maar we konden gelukkig gewoon zitten.  Hierna hebben we mijn moeder weer naar huis gereden. We zijn maar via Wassenaar gereden. Terug reden we gewoon over de a4.

's Avonds heb ik eerst S gebeld. Hij wilde wel graag weten hoe het met mij en de kleine ging. Hij werkt nog steeds te veel. (Eigenwijze man!) De jongste Sharpei van hem, het vrouwtje, heeft een nieuw huis gevonden bij een exfokker van Sharpeis. Volgens S was dit een man, die wel goed voor haar zou zijn. Het was ook beter voor de andere hond Banjer, dat ze uit huis ging.

Mijn zusje hebben we opgebeld, om te vertellen hoe de echo was gegaan. We hebben haar ook gevraagd of ze Meter wil zijn voor ons kind. We hadden Rolf zijn broer al gebeld of hij Peter wou zijn. Ze hebben allebei gezegd, dat ze het een grote eer vonden en erg leuk.

Ze had alleen minder leuk nieuws. Hercules de kater hadden ze moeten laten inslapen. Hij had geen grote klont blaasgruis wat ze eerst dachten, maar een tumor in zijn blaas. Daar kwam de dierenarts vanochtend tijdens de operatie achter. Als ze het weg ging halen, bleef er weinig blaas achter. Bovendien liepen er twee belangrijke aders door de tumor. Waarschijnlijk was het al uitgezaaid. er waren ook blaasjes in de buurt van de tumor. Deze zag de dierenarts toen ze hem aan het opereren was. Deze knapten als ze er aan zat.

Zowel mijn zusje als mijn zwager zijn van hun werk naar de dierenarts gegaan. Ze hebben de kinderen allebei uit de kinderdagopvang opgehaald. Ze hebben dus met zijn vieren bij de dierenarts afscheid genomen van de kat. "Dag poes" zei Anne toen ze weggingen en de kat dus achterlieten. "Tot straks" Het is ook wel heel moeilijk te bevatten voor een meisje van bijna 3 jaar.

Mijn zusje was er helemaal emotioneel van. De kat was ook pas 5 jaar oud. Dat is ook wel erg jong nog.