foto's

De eerste keer vond ik dat bad maar niets maar nu vind ik het erg lekker!

Die moeder van mij schijnt perse veel te willen wandelen

We zullen dan nu maar het geheim onthullen, Luca is sinds zijn geboorte al punk. :)

wij ff naar buiten

Gisteren heb ik overdag lekker uitgerust.

Om half zes hebben we de katten gevangen. Ze moesten namelijk hun vlooienprik hebben. Rolf vond het fijner als ik meeging. Het werd dus een ware volksverhuizing van de hele familie. De katten zijn alle drie gewogen. Beertje was het zwaarst....Maar ze had maar een beetje overgewicht volgens de dierenarts assistente. Daar gaan we dan maar van uit, dat dat klopt.

Beertje maakte natuurlijk de meeste stennis onderweg. Ze heeft ongeveer vanaf de voordeur hier tot dat we bij de dierenarts waren gemauwd. Ze hield pas op toen ze in de wachtkamer op de tafel stond. Op de terugweg heeft ze iets minder gemauwd. We hadden het idee dat ze door had, dat we weer op weg naar huis waren. Dat ze dit keer niet achterbleef op een vakantie adres.

Luca heeft gewoon overal door heen geslapen. Hij was alleen op de trap naar beneden en boven half wakker.

 Speciaal voor manlief: jasje van Luca aan de kapstok

Vandaag ben ik naar de winkels geweest. Het gaat nu wel, om Luca naar beneden in de draagzak te dragen. Het probleem was alleen... dat ik geen geld had toen ik bij de winkels aankwam.... Rolf had namelijk mijn pasje in zijn portemonnee zitten. Hoe praktisch is dat. Dat is dus zeer onpraktisch. Hij is hem heel lief helemaal komen brengen in zijn lunchpauze. Ik kreeg het pasje en een zoen. Luca kreeg een zoen en hup weg was hij weer. :)

 Voor het eerst samen (Luca en ik) weg

Op deze foto is Luca wat vlekkerig, door flinke huilbui die net over is.

Ik heb in de tijd, dat Rolf onderweg was, mijn zusje aan de telefoon gehad.  Ze had een dagje vrij, zodat ze dingen kon doen zonder in de weg lopende man en dochters. Zij vindt het net als ik toch wel erg leuk, dat Luca, Anne en Fleur qua leeftijd niet zo ver van elkaar zitten.

Luca en ik zijn vervolgens naar een drogist geweest en we hebben op een terras gezeten. Daarna hadden we het allebei helemaal gehad en Luca toch wel heel erg honger onderweg. Lang leve de bankjes. (Ik zag het namelijk niet zitten om met een brullend kind het trappenhuis door en een kinderwagen naar de berging te brengen enzo enzo..)

Achteraf was ik blij toe. De Turkse buurvrouw had namelijk een vriendin op bezoek, waarmee ze van alles liep te doen door het trappenhuis heen. Verder liepen er kinderen af en aan.

B. (nog een vriendin van de middelbare school ooit.. :)) belde op. Ze was weer terug van vakantie en had beloofd, dat ze dan zou bellen. Ze komt dinsdag gezellig met haar oudste dochter op kraamvisite .

Vanavond eten we lekker "Griekse pasta salade" (pasta, komkommer, ui, olijven, rode paprika, feta en basilicum met een knoflookdressing) en een vleesvervanger er bij.

Zondag

Vandaag zijn we rustig wakker geworden. Om 11 uur hebben we gegeten. We wilden om een uur of 12 bij Alexandrium zijn (Winkelcentrum in Rotterdam) Dat mislukte dus, zie foto's Let vooral op de laatste foto. Vader en zoon hebben in ene iets heel anders aan.

Mja zoonlief vond het nodig toen hij goed en wel helemaal in de draagzak zat, om een hele golf melk er uit te gooien. Niet een beetje, nee hij deed het zo dat zowel zijn vaders trui als zijn eigen jas totaal onder zaten. :) We kwamen dus pas om 1 uur in Rotterdam aan.

Ik was echt zo goed als twintig jaar niet meer in dat winkelcentrum geweest. Volgens mij is het enorm veranderd en groter geworden. We hebben bij de p.renatal koffie gedronken, omdat ik gewoon bij moest komen van de hele wandeling van de auto naar de winkel. We hebben daar een wipstoeltje gekocht en accessoires voor de maxi cosi zoals een regenkap, parasol. Gelukkig konden we ook voedingsshirts vinden en een jurk zelfs. Niet helemaal mijn smaak. Maar het is voor een goed doel. Het staat me ook wel leuk. Ik doe het er dus maar mee.

Bij de X.enos, die er gelukkig naast zat, hebben we een nieuw sliertengordijn gevonden. Die komt weer tussen de keuken en de gang te hangen. Het is nu een hele andere, maar wel een leuke! Hij heeft wel weer verschillende kleuren.

Vervolgens zijn we nog een enorme supermarkt ingeweest. Daarna konden we weer naar huis. Zoonlief moest drinken onderweg, anders werd het echt te laat. Dat leverde voor mij een ijsje op. Daar had ik gister nou echt zin in.

Na deze twee vermoeiende, maar wel leuke dagen, rust ik dus in ieder geval vandaag uit! Gelukkig heb ik wel twee dagen goed geslapen. Rolf heb ik vannacht door laten slapen. Die heeft dus helemaal goed geslapen. Luca komt maar 1 keer per nacht.

Zaterdag

We zijn eerst naar het huis van mijn ouders gereden. Die waren al naar de verjaardag toe. Maar gelukkig had ik de sleutel van hun bij me. Daar konden Luca en ik tenminste even rustig zitten.

Bij zuslief was het best wel druk. Ze zei later ook tegen mij, dat ze het altijd zo'n chaos vond, de verjaardagen bij haar. Ik snap wel waarom ze dat zelf vindt, maar ik vind het wel meevallen. Het is meer gewoon een gezellige drukte. Anne wilde met Luca spelen, maar met een jongentje van drie weken, lukt dat nog niet zo goed. :)

GJ heeft piano zitten spelen voor de kinderen, allemaal kinderliedjes. Dat was wel erg gezellig. D van ons oude overbuurmeisje heeft vrolijk mee staan zingen. De rest van de visite zat buiten.

Mijn zusje was vroeger nooit zo geweldig in de keuken. Ze had nu toch een appeltaart gebakken. Die was ook nog erg goed gelukt. F. mag geen koemelk en eiwitten hebben. Deze appeltaart was daar dus vrij van. Zo kon ze lekker op haar eerste verjaardag van taart genieten. Dankzij Gj had ze ook nog een fraai staartje op haar hoofd.

We zijn na iets meer dan een uur weer naar huis gegaan. Ik werd namelijk onrustig, dus zoonlief deed gezellig onrustig mee doen mee. Het was dus beter om naar huis te gaan.

verjaardag E, GJ en F

De afgelopen twee dagen heb ik niet zo heel veel gedaan. Vandaag ga ik  pas weer wat doen. Mijn nichtje was eergister jarig en mijn zwager vandaag. Die vieren samen met mijn zusje vandaag hun verjaardag. Als het me te druk is, gaan we er wel snel weer weg. Alleen mijn nichtje is 1 geworden. Dat vind ik toch wel speciaal. Dus ik wil in ieder geval even mijn hoofd laten zien.

Gisteren had ik D aan de telefoon. Ze wilde weten wanneer ze vandaag langs kon komen. Ik wilde haar nog telkens bellen, dat dat dus niet vandaag kon. Ze komt nu pas 8 augustus langs. Dat lijkt me ook een beter idee. Aangezien ik nog niet zo goed tegen drukke mensen in huis kan.

Rolf is nu boodschappen aan het doen. Hij moest een heleboel halen. Ik hoop dat hij snel thuis komt. Ik heb eigenlijk erge honger en we hebben niet echt meer wat in huis, wat ik nu zou kunnen eten.

kinderziekenhuis

Gisteren zijn we 's middags naar het kinderziekenhuis geweest. We hadden de kinderwagen bij ons, maar bij het ziekenhuis aangekomen leek het ons toch handiger om hem in de maxi cosi met de q.zap te vervoeren. (die is iets wendbaarder)

We melden ons aan bij de balie en.. wederom was er geen overdracht. De  kinderarts zou namelijk een cd hebben gebrand met de echo's van Luca er op. Dat heeft ze misschien wel gedaan, maar het lag absoluut nog niet bij de kinderuroloog... Rolf was hier een beetje boos over. Vooral boos op de situatie. Het is ook wel zeer frustrerend, dat overdrachten onvolledig zijn, niet aanwezig en het ergste nog de helft is niet goed ingevuld. Er staan bijna in elke overdracht dingen, die niet waar zijn. Om maar iets te noemen. Overdrachtsformulier uit ziekenhuis. Kolft mevrouw? antwoord Ja. Nou ik weet niet welke mevrouw dat deed die op mij leek, maar ik heb geen kolfapparaat gezien in dat ziekenhuis, überhaupt niet...Maar goed zo kan ik meer voorbeelden noemen en Rolf was het even HELEMAAL zat. Waar ik me wel wat bij kon voorstellen.

We hebben de mevrouw achter de balie verzekert, dat we heel goed konden uitleggen aan de uroloog waarom we er waren. Ook dat we dat heel precies konden. Goed toen mochten we plaats nemen. Midden in de entreehal waren btw 3 aquaria met erg mooi gekleurde vissen er in. Dat vind ik wel erg slim en leuk in een kinderziekenhuis.

We hebben de uroloog uitgelegd dat de radiologe in het Bronovo meende te zien, dat kind een extra ureter had en een vergroot nierkelkje. We wisten alleen helaas niet meer welke kant Luca dit had. Rolf dacht de ene kant en ik de andere kant. Er moest sowieso toch een nieuwe echo gemaakt worden. We moesten hier voor een afspraak maken bij de balie en er moest een afspraak gemaakt worden voor een belconsult. Deze komt na het overleg tussen verschillende disciplines woensdag in het ziekenhuis, waarbij Luca dan ook wordt besproken. Voor de echo konden we gelukkig gelijk terecht.

Bij de echo kon de man (Die ons btw vertelde dat hij een achtmaanden oude dochter had en ook een beetje flauw werd van alle tegenstrijdige dingen, die je te horen krijgt. Dit naar aanleiding van; hoe leg je een kind in de wieg :) )niet goed vinden, wat zijn collega had gezien. Hij riep er dus een andere radiologe bij. Zij ging eens goed kijken en legde ons vervolgens uit dat een nier uit twee bolletjes ontstaat. Je kon deze bij Luca zien zitten en uit de bovenste kwam een apart uitgangetje en uit de onderste ook (van die ene nier). Zij zei dat we moesten afwachten wat de kinderuroloog verder hier over te zeggen had, maar dat zij verwachte dat er verder geen problemen voor Luca zouden zijn en dat hij er waarschijnlijk nog over heen groeide. De kans bestaat dat het nog zo gaat groeien als het hoort.. (hoeft btw niet, het kan ook zo blijven en dat hij er nooit last van heeft) Er is ons ook verteld, dat er veel mensen rond lopen met dubbelsysteem bij de nieren, maar dat dat nooit bekend wordt en dat ze er nooit last van hebben. Het is te danken aan de vele echo's tegenwoordig en extra onderzoeken, dat zulke dingen aan het licht komen.

Rolf wilde eigenlijk nog samen wat gaan doen. Uiteindelijk hebben we dat niet gedaan. Rolf vond dat ik er te moe uit zag. Ik wilde zelf ook niet, omdat ik de dag er voor al teveel gedaan had. 's Avonds is hij nog wel met Luca naar de supermarkt geweest. Hij kwam toen enthousiast thuis, dat het meisje achter de kassa zei over Luca dat het zo'n schatje was.

Toen Luca 6 dagen oud was, zagen we hem van zijn rug naar zijn rechterzij draaien. Eergister zag ik hem ook naar zijn linkerzij draaien. Ik heb nu gezien hoe hij dat doet. Hij trekt zijn beentjes op en draait zijn billen, daarna gaat de rest mee en ligt hij op zijn zij. Allebei zijn nichtjes deden dat ook zo jong.

Ik ben vroeger naar bed gegaan dan Rolf, want ik was erg moe. Ik heb gelukkig goed door kunnen slapen. Luca kwam maar 1 keer. Vanochtend was hij ongeveer tien minuten voor de wekker wakker.

1 juli, 2 juli

Op 1 juli was ineens het water afgesloten. Na bellen bleek dat er een chemische stof in het water was ontdekt en ze dus gauw van dit gebied overal het water hadden afgesloten ook per huis. Zo konden ze de leidingen doorspoelen met goed water. Ik kon echt niet meer bukken om dat water weer aan te sluiten. Ik wist ook echt niet waar de deurknop was waarmee je het hok van de hoofdwaterkranen beneden moet open doen. Rolf kwam hiervoor dus thuis.

Mijn moeder vond 's ochtends eigenlijk al dat ik het ziekenhuis had moeten bellen. Ze had alleen niets gezegd. Toen Rolf weer naar zijn werk wilde, had ik zoiets van doe maar niet. Het leek me niet zo'n goed idee, als hij weer naar Amsterdam vertrok. Ik had namelijk veel harde buiken ineens achter elkaar. sinds een paar dagen had ik af en toe een wee en af en toe een harde buik. Rolf ging toch maar eens bellen naar het ziekenhuis. Daar vonden ze dat we maar moesten langskomen.

In het ziekenhuis legden ze me op een verloskamer en aan het ctg. Toen ik eenmaal in het ziekenhuis was werden de harde buiken weeën. Ik had alleen maar 2 cm ontsluiting. De weeën hielden ook op als er iemand behalve Rolf en ik in de kamer kwam. We zijn van 3 uur s middags tot 7 uur in het ziekenhuis gebleven. We hebben daar ook brood gegeten. Ik had al een tijd niet gegeten.. dus dat ging er wel in. De artsassistent stuurde ons weer naar huis omdat rond zeven uur de ontsluiting nog steeds 2 cm was. Ze hoopte dat ik thuis meer ontsluiting zou krijgen. Zij en de verpleegkundige verwachten dat we 's nacht wel weer zouden komen. Anders moesten we de volgende ochtend langskomen omdat ik ineens een vrij hoge bloeddruk had gekregen. We moesten dan 's ochtends voor een afspraak bellen.

We stapten de auto in en mijn weeën hielden op.... Ik had van de verpleegkundige twee paracetamol meegekregen en een slaapmiddel. Die heb ik om tien uur s avonds toch maar ingenomen. Tegen de pijn en omdat ik zo langzamerhand toch wel even wou slapen en dat echt niet lukte. Ik heb uiteindelijk een uur of drie geslapen. Rond half 4 waren Rolf en ik allebei wakker en hebben we allebei niet meer geslapen.

2 juli
We moesten om half 10 in het ziekenhuis zijn. Ik heb me nog heel snel gedouched voor we naar het ziekenhuis gingen. In het ziekenhuis aangekomen, kreeg ik nu een ctg bij de verpleegkundigen die ook bij de ivf helpen. Omdat de baby lag te joecheien was nu ook zijn hartje te snel. De avond er voor was zijn hartslag rond de 130 en nu s ochtends kwam zijn hartslag zo rond de 150, 160. Dat was dus wel een tikkeltje hoger. We zagen dr. N ook nog langs komen.

We moesten naar een andere artsassistent dan we de avond er voor. Die schrok van mijn buik. Ze vond hem wel erg groot. Ze wilde dus dat er een echo gemaakt werd. Ik werd toen opgenomen tot in ieder geval een uur of drie, omdat ze 's middags ook nog een keer een ctg wilde, om de hartslag van de baby en nogmaals ter controle van mijn bloeddruk.

De echoscopist maakte een echo van mijn buik. Ze nam de maten van de baby zijn hoofd buik en benen en liet de computer uitrekenen hoe groot de baby waarschijnlijk zou zijn. Ze zei ook gelijk toen ze zijn benen zag:"Wat een lange benen heeft hij" Toen de computer uitgerekend was, zei ze dat hij te groot was. Er kwam uit dat hij waarschijnlijk 5140 gram zou zijn. Dat betekende dus dat er een keizersnede zou komen.

Later kwam de artsassistent weer langs om ons dat ook mee te delen. Vervolgens kregen we achtereen volgens te horen, dat de keizersnede op dinsdag zou worden uitgevoerd. (waarop ik meedeelde dat dat echt niet ging werken. Daar had ik inmiddels iets te veel weeën voor) Zaterdagochtend... zou ik hem dan krijgen. De artsassistent van de avond er voor kwam langs en zij ging maar eens overleggen met de gynaecoloog. Zij voelde zich schuldig dat ze me niet voor een echo had gestuurd. Ik heb haar verteld, dat niemand dat had bedacht en genoeg mensen me gezien hadden. Ze hoefde zich van mij dus niet schuldig te voelen. Later kreeg ik dus te horen om inmiddels 23:00 dat de keizersnee nog 's nachts gedaan werd. Iedereen was wel aan het eind van zijn dienst, maar wel nog in huis. Anders werden ze waarschijnlijk toch met spoed midden in de nacht voor mij terug gehaald. Dan konden ze het dus beter gelijk doen.

Mijn ouders waren inmiddels ook op bezoek geweest.

Hitte

Maandag kwam gezellig de jeugdwijkverpleegkundige.. Ze kwam pas om half 4 Rolf was toen inmiddels terug van zijn werk. Wat een rampendame pff Er zat vooral geen vaart in haar. We moesten dingen herhalen, omdat ze niet onthield wat we antwoorden. Ze heeft ons ook twee of drie keer gevraagd of we wel genoeg plaats in de flat hadden voor ons drieen. Ik zat de tweede keer te denken, wat wil je er aan doen als we nou nee zeggen. Vaag mens... tuurlijk hebben we genoeg ruimte voor een kind en als niet dan toch!  Ze ging me meedelen dat ik Luca water moest geven met dit weer met theelepeltjes. We hebben het over een baby van 16 dagen niet een baby van een jaar! Echt wat een mens. Ik weet niet meer goed wat ze gezegd heeft, maar het was allemaal nogal overbodige info zo langzamerhand. De dame heeft in ieder geval geen punten gescoord bij ons. Tot overmaat van ramp zien we d'r ook bij de eerstvolgende afspraak op dat cb.

Vandaag moesten we voor de gehoortest (zag ik toch de dame van gister in een kamer zitten grmbl) Nou meneer Luca is geslaagd. Hij kan horen hoera! De mevrouw die de gehoortest afnam was gelukkig wel normaal. pfew.

We zijn daarna naar Kijkduin geweest en daarna weer snel weg want Luca ontplofte, die heeft wederom op een parkeerplaats in de schaduw zijn drinken gehad. Leek me iets beter dan dat zowel hij als ik ontplofte.

We zijn vervolgens het kolfapparaat in het westeinde gaan wegbrengen. De kraamkliniek zit daar op de dertiende verdieping. Wat een uitzicht over Den Haag vanuit dat ziekenhuis WOW. Je kon goed de verschillende parken zien. Dan is er toch wel erg veel groen in Den Haag eigenlijk...  Dat besef je je normaal niet zo heel erg. Rolf leverde het apparaat in, maar daarna vroeg de dame bij wie we het inleverde wel aan mij of de BV nog steeds goed ging en goed op gang was gekomen en of het goed ging met mij en met kind. Dat vond ik wel erg aardig van haar.

Twee dames in de lift en een heer vroegen hoe oud Luca was en dat het zo'n mooie baby was, dan ben je stiekem toch wel een beetje trots.
Het was heel lekker in het ziekenhuis. We zijn daar dus beneden wat gaan drinken. Konden zowel wij als Luca nog ff van de koelte genieten. Het was mij echt te warm buiten en voor Luca was het ook echt veel te warm, toen we eenmaal thuis waren bleek dat zijn rompertje doornat was.

We zijn hierna nog naar een supermarkt geweest (Ja! ook koel :) )

Het was voor mij dus kiezen tussen twee kwaden of teveel doen in de koelte of ontploffen in huis, wat ook niet goed zou zijn geweest.

zondags rust

Bos bloemen die ik gisteren gekregen heb van Rolf

's Avonds wil ik perse tijdje bij Pappa of Mamma liggen

Vanochtend waren we vrij vroeg wakker. Rolf en ik hebben uitgebreid gebrunched met bij het brood, komkommer, tomaat, bieslook en eieren.

Ik heb vanmiddag liggen slapen tot 6 uur. Ik werd wakker van Luca.

We hebben tussen de middag lekker een ijsje gegeten. Daar had ik nou echt erge trek in.

Sinds een paar dagen ben ik meer op en sinds ik meer op ben, slaap ik wel overdag minimaal 1 keer tussen twee voedingen door. Het is wel grappig, de ene nacht los ik zo een sudoku op en de volgende nacht snap ik er 's nachts niets van, kan ik wel twee of drie cijfers invullen. Vervolgens word ik 's ochtends wakker en vul het merendeel zo in. Vanavond heb ik tijdens een voeding in een boek proberen te lezen. Dat is geen onverdeeld succes. Ik kom tot maar twee bladzijden ongeveer. Jaja in een half uur. Ik lees normaal wel iets sneller ;)

Ik moet toch nog een keer jubelen! Vanochtend woog Luca 4870 gram.. nog 30 gram naar het geboortegewicht!! Hij heeft ook zijn bolle wangetjes terug, die hij bij zijn geboorte had.

Tijdens mijn zwangerschap was mijn smaak niet zo heel anders (in ieder geval niet zo heel erg naar mijn gevoel), maar nu .. de helft van wat ik eet smaakt naar niets.. Terwijl ik weet dat ik af en toe ware smaakexplosies aan het eten ben. Het is een beetje wonderlijk, vind ik dan.

Beertje is erg lief naar Luca toe. Het deert haar niet dat hij haar af en toe trapt met zijn voeten. Het antwoord van haar is een heleboel lieve kopjes over zijn voeten heen. :) Vervolgens gaat ze tegen hem en mij aanliggen.

heupjes, BV en rustige zaterdag

Vanochtend was ik erg blij. Luca woog 4830 gram. Dat betekent  nog maar 70 gram naar zijn geboortegewicht. Langzaam kan ik weer ademhalen. Maak ik me ook minder druk om de BV (borstvoeding). Ik zou erg graag met een zekere verpleegkundige nog een appeltje schillen, maar dat komt nog wel. De kinderarts was het met me eens dat de verpleegkundige niet de beslissing had mogen nemen om de bijvoeding te stoppen na de tweede dag. Hij was namelijk de tweede dag al teveel afgevallen. De kinderarts had hem al meer voorgeschreven dan ze normaal doet. Hij kreeg de eerste twee dagen acht keer 15 cc ipv 10 cc als bijvoeding. Dat had die verpleegkundige niet eigenhandig mogen stoppen, zeker niet bij een kind van zo goed als tien pond bij zijn geboorte. De lactatiedeskundige heeft me uitgelegd dat deze kinderen altijd de eerste drie a vier dagen bijgevoed moeten worden. Domweg omdat de moeder daar nooit genoeg in kan voorzien bij het kind. Daarna heb je stuwing en genoeg, maar dan kan een kind al teveel zijn afgevallen en in een neerwaartse spiraal zitten. Te weinig energie en daardoor te weinig drinken, waardoor het kind nog minder energie heeft, etc. (Ik kijk nog maar eens heel woest! Hier ben ik echt zo ontzettend boos om. Ik weet ook precies welke verpleegkundige deze beslissing nam.) De gyneacoloog gaat hier over. Over een paar weken kan ik het met hem hierover hebben. Hij krijgt er ook bericht over van de kinderarts.

De nichtjes van Luca, oftewel de twee dochters van mijn zusje hadden allebei heupdysplasie. Daarom zijn we met Luca donderdag naar de heupjespoli in het LUMC geweest. Daar kan je op donderdagochtend zonder afspraak heen. Dat moet je in de eerste drie weken doen en het liefst als je kind twee weken is. Aangezien Luca vandaag precies twee weken is, was afgelopen donderdag logisch om te gaan. De artsassistent voelde iets, maar ze wist het niet zeker. Ze heeft er de orthopeed bij gehaald. Toen deze voelde, voelde ze niets, maar de dames gingen nu twijvelen en wilden zekerheid. Ze heeft verder gekeken en Luca zijn benen zijn gelijk en even lang. Dat is dan wel weer fijn om te horen. Nu hebben we een afspraak voor Luca over twee weken. Als ze dan wel wat voelen of het niet zeker weten, word er ook nog een echo gemaakt. Dan moeten we om 11 uur op donderdag in het LUMC zijn.

Omdat Luca toen echt een voeding wilde, zijn we naar mijn ouders gegaan. Daar waren we toen dichtbij en ik wilde wel graag even naar ze toe. We hebben daar dus een tijdje rustig gezeten. Luca  heeft zijn voeding gehad, daarna zijn we weer naar huis gegaan.

Vandaag is het een rustige dag geweest voor mij. Ik heb me met Luca bezig gehouden, zijn natje en droogje verzorgt. Voor het eerst een beetje tv gekeken. Verder wederom in rust en stilte doorgebracht.

Rolf heeft een drukke dag gehad. Hij is eerst naar de supermarkt geweest. Toen weer ff thuis. We hebben thee gedronken en appeltaart gegeten. Daarna is hij naar de markt vertrokken. Hij heeft een kaartje gebracht aan de bloemenkraam. Wij hebben heel lief van de bloemenman een pakje voor Luca gehad, een broekje en een truitje met allebei een hondje er op, maat 62. Hij heeft met de bloemenman en Pam en met de groentenman een tijdje staan praten, dus het duurde ff voor hij terug was.

Donderdag heeft Rolf alle kaartjes op de bus gedaan. Rolf heeft toen de laatste kaartjes in elkaar geplakt. Vandaag kregen we van de buren van mijn ouders een kaartje terug gekregen met een heel verhaal er op en slofjes er bij. Dat vind ik dan wel weer erg lief.

Vanavond hebben we gewoon rust gehad en nu ga ik lekker naar bed.

Minifeestje Rolf jarig

Ik ben nog steeds erg moe van de gebeurtenissen van afgelopen anderhalve week/twee weken. Die beschrijf ik ook nog wel, maar niet nu. Met het gevaar dat ik dingen dubbel ga meedelen, maar het zij zo ;).

Op vrijdag 2 juli toen ik 40 weken en 1 dag zwanger was, is er een echo gemaakt. Daarbij zag de echoscopiste dat 1 van de niertjes van Luca niet helemaal in orde was. Dit komt vaker voor bij jongentjes en dat is te verhelpen en die krijgen dan antibiotica voorgeschreven is me toen verteld.

Afgelopen maandag moesten we voor een echo van Luca zijn niertjes naar het ziekenhuis. Wij waren daar dus braaf om 9 uur 's ochtends. Het was wel grappig. De assistente kwam namelijk Luca en ons halen en ze zei: "De heer van E." en keek toen van Rolf naar Luca en zei: "o uhm.. ik had nog niet naar geboortedatum gekeken, maar hij is natuurlijk ook een meneer." Afein wij moesten Luca uitkleden. Hij kreeg een echo, dus ook met van dat koude spul over zijn lichaam. Dat vond hij niet echt leuk. Hij moest er even om huilen, maar het scheen te moeten. Hij reageerde toen verder niet meer echt. De radiologe vertelde ons, dat ze vond dat het op het randje zat. Er moesten dus waarschijnlijk meer onderzoeken komen. Luca kreeg het toen voor elkaar om en een vieze luier te hebben en en passant ook nog even de hele behandeltafel onder te plassen. Uiteraard, je bent een jongen of je bent het niet he ;)

Vanochtend zijn we naar de kinderarts geweest in het ziekenhuis om 10 uur. Hier moesten we hem wederom helemaal uitkleden. Kind gewogen en gemeten. Onze weegschaal gaf vanochtend 4740 gr. aan. Aan dat gewicht houden we ons dus ook. In het ziekenhuis iets van 60 gram minder. en hij was ineens 1 cm korter... tuurlijk.... Vervolgens was het wachten op de kinderarts. Deze heeft hem ook nog even beklopt en bevoeld. Zij heeft een tekening van een nier gemaakt en ons uitgelegd, wat de radiologe op de echo had gezien. Aan de bovenkant van de nier is een nierkelkje wat vergroot en zij meende te zien dat hij vanaf daar een extra urineleider richting de blaas heeft. Ze heeft ons een recept meegegeven voor antibiotica voor Luca en ze ging een afspraak maken voor ons in het kinderziekenhuis in Den Haag bij de uroloog. De antibiotica is vooral om te voorkomen dat hij nierbekkenontsteking krijgt. zucht

Ondertussen had Luca verzonnen dat hij honger had. Ik heb hem dus op de parkeerplaats van het ziekenhuis gevoed. Een mens moet wat he. Omdat hij op een gegeven moment niet meer wilde drinken, zei ik tegen Rolf dat Luca de andere kant niet meer wilde, dus dat hij maar het parkeerkaartje moest gaan betalen. Mja, Rolf kwam terug lopen, drie keer raden wie er inmiddels toch aan het drinken was. We zijn dus op weg naar Scheveningen nog een keertje op een parkeerplaats gestopt, zodat Luca verder kon drinken.

We zijn op de boulevard naar het pannenkoekenhuisje gegaan. Daar hebben we een pannenkoek met spek en champignons gegeten en 1 met spek, kaas en kruiden. Erg lekkere pannenkoeken. We hebben ze allebei gedeeld. Dat was ons minifeestje voor Rolf zijn verjaardag. Zijn verjaardag vieren we voor familie en vrienden pas op 1 augustus. We hebben ook nog een stukje over de boulevard gewandeld. We zijn niet te ver gelopen, want dat houd ik nog niet vol. Bovendien doet mijn buik nog steeds pijn door de keizersnede.

Thuis gekomen zaten er een paar kaarten voor Rolf zijn verjaardag in de bus en een paar kaarten voor Luca. De schoonzus en zwager van mijn zusje hadden een hele mooie kaart gestuurd. Zij is op de zelfde dag jarig, als Luca is geboren, dus ook op drie juli. 

De afspraak voor Luca bij het kinderziekenhuis is inmiddels gemaakt. Hij moet daar aankomende woensdag heen. We hebben daar een afspraak bij de kinderuroloog. Ook bij dit ziekenhuis moet hij ingeschreven worden. Hij staat dan in drie weken tijd bij drie ziekenhuizen ingeschreven. Ik vind het knap voor zo'n klein mannetje.

1 van de dames waarmee ik naar zwangerschapszwemmen ging, belde me vandaag op. zij is nu 33 weken zwanger en het meer dan zat. Ze kan net als ik ook niet zo tegen het warme weer en nu dus helemaal niet. Ze wil gauw een keer bij ons langs komen om Luca te zien.

Ik ben net al een keer in slaap gevallen, dus ik ga nu maar gauw slapen. Dan kan ik straks ook nog twee keer een uur of twee, drie slapen. ;)

Mijn twee helden

Bevallingsverhaal

Ik zal even een klein beetje uit de doeken doen hoe het allemaal is gegaan na het laatste blogje van vrijdagmorgen 04:00.

Nadat we waren opgestaan om 04:00 uur hebben we zitten wachten tot 08:30 totdat we mochten bellen met het ziekenhuis voor de bloeddruk controle. We kregen van het ziekenhuis te horen dat we zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moesten rijden omdat we een afspraak hadden staan om 09:30. In het ziekenhuis aangekomen heeft Emmy eerst een uur aan het CTG gelegen. daaruit bleek zowiezo dat de hartslag van de baby redelijk aan de hoge kant was. Daarna zijn we naar de arts-assistent geweest die ons vertelde dat ze toch een groei-echo wilde laten maken omdat ze de buik zo groot vond (joh ....). Verder vond ze de hartslag van de baby ook aan de hoge kant, en wilde ze 's-middags dit nog een keer controleren via een CTG. Dat werd dus in het ziekenhuis blijven...

's-middags hebben we de groei-echo gehad en daaruit bleek dat de baby er gewoon uit MOEST. Hij zat boven alle groei-curven en werd simpelweg gewoon te groot voor Emmy haar buik.
Uitslag van het hartritme van de kleine was 's-middags gewoon goed (uitleg van de verpleegkundige was wel treffend: tja, als wij gaan joggen hebben wij ook een hogere hartslag... en joggen dat die kleine deed in Emmy haar buik ;))

Nadat deze uitslag de arts-assistent ook bereikt had, werd er druk overlegd en vervolgens kwam het hoge woord eruit: een keizersnede. Alleen de dag waarop verbaasde ons een beetje, dinsdag.... Op het moment dat ze (co-assistent) dit zei, hebben we ook maar even fijntjes medegedeeld dat de kleine hier niet op kon wachten aangezien Emmy al flinke weeen had. (het was intussen al een uurtje of 5). Na wat overleg met de dienstdoende gynaecoloog is er toen besloten om de keizersnede op zaterdagochtend te doen.

Enfin, intussen hadden we ook al bezoek gehad van Emmy haar ouders. Toen zij naar huis waren gegaan, kwamen de weeen in alle hevigheid terug. Vervolgens de arts-assistent toch weer opgeroepen, en om 23:00 werd er besloten om met spoed een keizersnede uit te voeren omdat iedereen van het ok-team toch nog in huis was.

Na nog wat wachten op een operatie die nog bezig was, zijn we om 00:00 naar de ok gereden, waar Luca om 00:57 ter wereld is gekomen, schreeuwend en wel vanaf het moment dat hij met zijn hoofd de buik uit kwam.

Ik kan eigenlijk niks anders zeggen dat hij de mooiste zoon van heel de wereld is.

Met mama en Luca gaat het erg goed. Misschien mogen Luca en Emmy aanstaande dinsdag al wel naar huis!

Kan bijna niet wachten.

Groetjes van een erg trotste papa en echtgenoot.

En toen was er......

Beschuit met blauwe muisjes!
Vannacht om 00:57 is onze zoon Luca Gert Adriaan geboren!

Hij weegt 4900 gram en is 56 centimeter lang.


Moeder en zoon maken het allebei goed!

Om het even kort te houden:

Uiteindelijk is Luca via een keizersnede geboren vanwege het feit dat hij bijna 10 pond was.
Onze schat liet zich op het moment dat zijn hoofdje buiten was gelijk goed horen, wat een 3x 10 score opleverde (nu al cumlaude ;))

hieronder een foto :)

Gerommel in de buik, ziekenhuis enzo

Gisterenmorgen hadden we weer een probleem met het water. Uiteindelijk ben ik wel naar huis gekomen om dat op te lossen. Emmy had al de hele ochtend harde buiken, maar meer zo af en toe dan regelmatig.

Toen ik eenmaal thuis was begonnen de harde buiken opeens steeds regelmatiger te komen. Ik stond eigenlijk op het punt stond naar het werk te gaan, maar omdat ik het niet vertrouwde heb ik eerst maar gebeld naar het ziekenhuis met de vraag wat te doen. De verpleegkundige op de verloskamers vond het verstandig dat we naar het ziekenhuis kwamen om zowiezo aan de monitor te liggen.

Eenmaal daar aangekomen, bepakt en bezakt, is Emmy aan de monitor gelegd en toen bleek al snel dat het contracties waren. We hebben in het ziekenhuis nog tot half 7 gelegen waarna de arts(assistent) zei dat we beter nog naar huis konden gaan, omdat thuis meestal de eerste centimeters ontsluiting sneller gaan dan ergens anders.

Het is nu 04:30 vrijdagmorgen, en we zijn allemaal gezellig wakker.

Tot zover dit blogje. Wellicht vandaag meer