Op 1 juli was ineens het water afgesloten. Na bellen bleek dat er een chemische stof in het water was ontdekt en ze dus gauw van dit gebied overal het water hadden afgesloten ook per huis. Zo konden ze de leidingen doorspoelen met goed water. Ik kon echt niet meer bukken om dat water weer aan te sluiten. Ik wist ook echt niet waar de deurknop was waarmee je het hok van de hoofdwaterkranen beneden moet open doen. Rolf kwam hiervoor dus thuis.
Mijn moeder vond 's ochtends eigenlijk al dat ik het ziekenhuis had moeten bellen. Ze had alleen niets gezegd. Toen Rolf weer naar zijn werk wilde, had ik zoiets van doe maar niet. Het leek me niet zo'n goed idee, als hij weer naar Amsterdam vertrok. Ik had namelijk veel harde buiken ineens achter elkaar. sinds een paar dagen had ik af en toe een wee en af en toe een harde buik. Rolf ging toch maar eens bellen naar het ziekenhuis. Daar vonden ze dat we maar moesten langskomen.
In het ziekenhuis legden ze me op een verloskamer en aan het ctg. Toen ik eenmaal in het ziekenhuis was werden de harde buiken weeën. Ik had alleen maar 2 cm ontsluiting. De weeën hielden ook op als er iemand behalve Rolf en ik in de kamer kwam. We zijn van 3 uur s middags tot 7 uur in het ziekenhuis gebleven. We hebben daar ook brood gegeten. Ik had al een tijd niet gegeten.. dus dat ging er wel in. De artsassistent stuurde ons weer naar huis omdat rond zeven uur de ontsluiting nog steeds 2 cm was. Ze hoopte dat ik thuis meer ontsluiting zou krijgen. Zij en de verpleegkundige verwachten dat we 's nacht wel weer zouden komen. Anders moesten we de volgende ochtend langskomen omdat ik ineens een vrij hoge bloeddruk had gekregen. We moesten dan 's ochtends voor een afspraak bellen.
We stapten de auto in en mijn weeën hielden op.... Ik had van de verpleegkundige twee paracetamol meegekregen en een slaapmiddel. Die heb ik om tien uur s avonds toch maar ingenomen. Tegen de pijn en omdat ik zo langzamerhand toch wel even wou slapen en dat echt niet lukte. Ik heb uiteindelijk een uur of drie geslapen. Rond half 4 waren Rolf en ik allebei wakker en hebben we allebei niet meer geslapen.
2 juli
We moesten om half 10 in het ziekenhuis zijn. Ik heb me nog heel snel gedouched voor we naar het ziekenhuis gingen. In het ziekenhuis aangekomen, kreeg ik nu een ctg bij de verpleegkundigen die ook bij de ivf helpen. Omdat de baby lag te joecheien was nu ook zijn hartje te snel. De avond er voor was zijn hartslag rond de 130 en nu s ochtends kwam zijn hartslag zo rond de 150, 160. Dat was dus wel een tikkeltje hoger. We zagen dr. N ook nog langs komen.
We moesten naar een andere artsassistent dan we de avond er voor. Die schrok van mijn buik. Ze vond hem wel erg groot. Ze wilde dus dat er een echo gemaakt werd. Ik werd toen opgenomen tot in ieder geval een uur of drie, omdat ze 's middags ook nog een keer een ctg wilde, om de hartslag van de baby en nogmaals ter controle van mijn bloeddruk.
De echoscopist maakte een echo van mijn buik. Ze nam de maten van de baby zijn hoofd buik en benen en liet de computer uitrekenen hoe groot de baby waarschijnlijk zou zijn. Ze zei ook gelijk toen ze zijn benen zag:"Wat een lange benen heeft hij" Toen de computer uitgerekend was, zei ze dat hij te groot was. Er kwam uit dat hij waarschijnlijk 5140 gram zou zijn. Dat betekende dus dat er een keizersnede zou komen.
Later kwam de artsassistent weer langs om ons dat ook mee te delen. Vervolgens kregen we achtereen volgens te horen, dat de keizersnede op dinsdag zou worden uitgevoerd. (waarop ik meedeelde dat dat echt niet ging werken. Daar had ik inmiddels iets te veel weeën voor) Zaterdagochtend... zou ik hem dan krijgen. De artsassistent van de avond er voor kwam langs en zij ging maar eens overleggen met de gynaecoloog. Zij voelde zich schuldig dat ze me niet voor een echo had gestuurd. Ik heb haar verteld, dat niemand dat had bedacht en genoeg mensen me gezien hadden. Ze hoefde zich van mij dus niet schuldig te voelen. Later kreeg ik dus te horen om inmiddels 23:00 dat de keizersnee nog 's nachts gedaan werd. Iedereen was wel aan het eind van zijn dienst, maar wel nog in huis. Anders werden ze waarschijnlijk toch met spoed midden in de nacht voor mij terug gehaald. Dan konden ze het dus beter gelijk doen.
Mijn ouders waren inmiddels ook op bezoek geweest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten