Bevallingsverhaal

Ik zal even een klein beetje uit de doeken doen hoe het allemaal is gegaan na het laatste blogje van vrijdagmorgen 04:00.

Nadat we waren opgestaan om 04:00 uur hebben we zitten wachten tot 08:30 totdat we mochten bellen met het ziekenhuis voor de bloeddruk controle. We kregen van het ziekenhuis te horen dat we zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moesten rijden omdat we een afspraak hadden staan om 09:30. In het ziekenhuis aangekomen heeft Emmy eerst een uur aan het CTG gelegen. daaruit bleek zowiezo dat de hartslag van de baby redelijk aan de hoge kant was. Daarna zijn we naar de arts-assistent geweest die ons vertelde dat ze toch een groei-echo wilde laten maken omdat ze de buik zo groot vond (joh ....). Verder vond ze de hartslag van de baby ook aan de hoge kant, en wilde ze 's-middags dit nog een keer controleren via een CTG. Dat werd dus in het ziekenhuis blijven...

's-middags hebben we de groei-echo gehad en daaruit bleek dat de baby er gewoon uit MOEST. Hij zat boven alle groei-curven en werd simpelweg gewoon te groot voor Emmy haar buik.
Uitslag van het hartritme van de kleine was 's-middags gewoon goed (uitleg van de verpleegkundige was wel treffend: tja, als wij gaan joggen hebben wij ook een hogere hartslag... en joggen dat die kleine deed in Emmy haar buik ;))

Nadat deze uitslag de arts-assistent ook bereikt had, werd er druk overlegd en vervolgens kwam het hoge woord eruit: een keizersnede. Alleen de dag waarop verbaasde ons een beetje, dinsdag.... Op het moment dat ze (co-assistent) dit zei, hebben we ook maar even fijntjes medegedeeld dat de kleine hier niet op kon wachten aangezien Emmy al flinke weeen had. (het was intussen al een uurtje of 5). Na wat overleg met de dienstdoende gynaecoloog is er toen besloten om de keizersnede op zaterdagochtend te doen.

Enfin, intussen hadden we ook al bezoek gehad van Emmy haar ouders. Toen zij naar huis waren gegaan, kwamen de weeen in alle hevigheid terug. Vervolgens de arts-assistent toch weer opgeroepen, en om 23:00 werd er besloten om met spoed een keizersnede uit te voeren omdat iedereen van het ok-team toch nog in huis was.

Na nog wat wachten op een operatie die nog bezig was, zijn we om 00:00 naar de ok gereden, waar Luca om 00:57 ter wereld is gekomen, schreeuwend en wel vanaf het moment dat hij met zijn hoofd de buik uit kwam.

Ik kan eigenlijk niks anders zeggen dat hij de mooiste zoon van heel de wereld is.

Met mama en Luca gaat het erg goed. Misschien mogen Luca en Emmy aanstaande dinsdag al wel naar huis!

Kan bijna niet wachten.

Groetjes van een erg trotste papa en echtgenoot.