OGTT orale glucose tolerantie test

Vorige week heb ik "gespijbeld" van yoga. Het was niet echt spijbelen, maar het voelde wel een beetje zo. Ik voelde me niet echt lekker en die kleine in mijn buik had de maandagmiddag/avond uitgekozen om eens uitgebreid een feestje in mijn buik te geven. Hij begon om drie uur 's middags te bewegen en is daarmee doorgegaan totdat ik onder de douche stond. Hij is toen rustig geweest, terwijl ik me douchte. (daarom stond ik ook onder de douche) Daarna ging het feestje door tot ongeveer half 10. Toen was hij ook moe denk ik ;)

Gisteren ben ik maar weer wel naar yoga gegaan. Het was een "kraamles". Dat wist ik niet. Aan het eind had ik zoiets van: ok dit was aardig en ook leuk om de rest van de dames te zien, maar ... dit wist ik allemaal al. :) Mijn "grote vriendin" was ineens heel erg aardig tegen me. We hebben nog maar 1 keer een yogales. Dat is gelijk een partnerles.

Rolf was gisteren de hele dag vrij. Hij had dan ook veel gewerkt in het weekend. Zondagavond heeft hij van half 11 tot half 3 's nachts gewerkt. Toen had hij het wel zo'n beetje gehad met al dat werken! We zijn samen naar de bouwmarkt geweest om plankjes te laten zagen en te kopen. Dit was 1 voor mijn schildersezel, zodat ik er blaadjes op kan plakken en daarop tekenen en schilderen. Dat miste ik echt. Ik teken ook liever als ik sta, dan zittend aan een tafel. Ik heb Rolf wel een tijdje laten uitslapen. Hij moest er tenslotte wat aan hebben, dat hij thuis bleef.

Vervolgens mocht ik na vanacht 12 uur niets meer eten. Vanochtend om 8 uur waren we in het ziekenhuis in het lab. Daar kreeg ik samen met twee andere dames een bloedprikje in mijn vingers. Vervolgens kregen we een glucoseoplossing te drinken. Je kreeg een flesje ter grote van zeg maar een kleine fles hoestdrank en een bekertje en dat moest je binnen vijf minuten helemaal naar binnen werken. Brrrr wat zoet, dat was echt niet lekker. Je mocht twee uur zo min mogelijk doen en nog steeds niets eten. De dame die met mij in de kamer bleef zitten, had een kindje verloren door wiegedood en was nu weer 12 weken zwanger. Naar hoor, toch konden we elkaar wel redelijk goed begrijpen. Je reageert toch redelijk hetzelfde op een miskraam en een kindje later verliezen. Het is naar en je moet het op de een of andere manier een plaats geven. Verder kan je er wel iets beter mee omgaan, als andere mensen een baby hebben, op kraamvisite moet of zwangere dames ziet, als je zelf weer zwanger bent.

Rolf heeft me naar huis gebracht en is nog een paar uur gaan werken.

Mijn moeder kreeg ik eerst aan de telefoon, toen ik weer thuis was. Die had een heel verhaal over dat haar blokfluitlerares vond dat ze naar een logopediste moest. Mijn moeder klinkt momenteel namelijk schor, maar is waarschijnlijk meer gevoelig voor de volgende planten die bloeien, dan vorig jaar. Ze kan dus beter weer naar de huisarts gaan, vonden we allebei.

Mijn schoonmoeder belde op tot mijn verbazing vanuit haar huis. Rolf en ik waren er allebei van overtuigd dat ze pas de 10e of 11e terug kwam vanuit Spanje. Ze was pas een half uurtje thuis, maar ze wou me vertellen dat ze er weer was en ze wou er even zeker van zijn dat alles wel goed met me ging. Of ik geen harde buiken had of weeen. Ze gaat nu 10 juli pas weer weg.

Ze was op een reis geweest met geestelijk gehandicapten en mensen met het syndroom van Down. Ze deed dit met dezelfde mevrouw met wie ze vorig jaar ook zo'n reis had gedaan. Ze had het gelukkig prima naar haar zin gehad. De mensen hadden haar weer uitgeprobeerd. Grenzen opzoeken, wat mag ik en wat mag ik niet. Ze hadden maar 1 dag echt te warm weer gehad en twee dagen dat het frisjes was.

Ik heb echt heel erg last van vocht nu, zelfs mijn slippers aan is niet echt ideaal. Ik doe echt alles wat je er aan kan doen. Het helpt allemaal niets.. helaas. Nu ga ik douchen, mijn tanden poetsen en naar bed. Ik ben namelijk hartstikke moe.