Uiteten trouwdag bij W.ensveen

Rolf en ik zijn gisteren dus inderdaad voor onze trouwdag de 25e, uit eten gegaan. Ik was het vergeten ... oops, maar vorig jaar hebben we bij het kurhaus gegeten voor onze trouwdag. :D Dit jaar wilden we eerst op de boulevard ergens eten.  We gingen ergens naar binnen en hebben daar zitten wachten. De heren en dames die bedienden liepen langs, gingen met elkaar staan praten, maar helpen ho maar. Na een kwartier ofzo waren we dat wel zat.

We besloten bij een terrasje op het strand zelf te gaan zitten. Veel leuker met uitzicht op zee en het eten leek er ons ook lekkerder. We zaten echt aan de rand van het terras, dat is toch wel erg leuk eten. Hier voltrok vervolgens een slapstick bijna aan onze ogen. Zo slecht als we bij het vorige restaurant werden bedient zo goed hier. Rolf vroeg op een gegeven moment of een jongen ons kon helpen. (ze waren er maar met zijn vieren twee dames en twee heren.) Die liet ons helpen door 1 van de dames. De andere dame kwam daarna vragen of we al geholpen werden. Waarna de jongen kwam vragen of we al geholpen waren. Dit ritueel is zo ongeveer de hele avond in verschillende variaties langsgekomen.

De jongen had ons al vrij snel uitgelegd, dat er maar 1 kok aanwezig was. Daarom duurde het allemaal wat langer. "Maar" zei hij:"De kok is een arabier en arabieren zijn snel, dus waarschijnlijk krijgt u uw eten toch vrij snel."

Uiteindelijk heeft Rolf een keer extra gevraagd of we nog koffie en thee kregen. Het meisje, wat we dat eerder gevraagd hadden was het helemaal vergeten. We hebben toen nog een tijdje zitten wachten. Daar kwam ze dan toch met de mededeling, dat we de laatste dingen van het huis kregen, omdat we overal zo lang op hadden moeten zitten wachten.

Een mevrouw vergeleek me met een opgeblazen ballon. Ik had geen zin om op zo'n opmerking te reageren. Vaak kunnen mensen op zoiets een rake opmerking van mij terug verwachten, maar ik had nou zoiets; van ja dahag tuurlijk.