Weemoed

Nu heb ik even het gevoel, dat ik off topic ga van mijn eigen blog. Maar.. ik kwam gister per ongeluk op de site van Saarein terecht. Dat was vroeger een vrouwencafé in Amsterdam. Het was het vrouwencafé, waar elke man geweerd werd. Het is nu meer een gemengd café, voor 1 ieder die er zich thuis voelt. Ook mannen mogen er tegenwoordig naar binnen.

V en ik zijn daar twee keer geweest. De eerste keer hebben we notabene aan een heilsoldaat de weg gevraagd. Hij wist gelukkig waar we heen moesten. Eenmaal binnen hebben een beetje verbaasd, verbouwereerd gekeken hoe een man (jawel), een loodgieter, die alleen maar de wc kwam maken, een hele lading opmerkingen moest verwerken varierend van "wat doet die man hier?" tot de meest onaardige opmerkingen die je aan het adres van mannen kan bedenken. Nou ben ik best geemancipeerd/feministisch, maar dit ging mij te ver. Verder was het toen best leuk.

De twee keer dat V en ik daar waren en ik denk dat dat al weer maanden later was, hadden we ook zoiets van wat doen we  hier... Ik kreeg het voor elkaar om bijna ruzie te krijgen met twee dames. Nou ja dames is misschien niet het goeie woord. Wat men zich in ieder geval toen voorstelde bij lesbische dames/vrouwen, zo waren ze en zagen ze er uit. Ook nog eens een stuk ouder dan V en ik waren. Gooide ik tot overmaat van ramp de Duvel van 1 van de twee over  de grond. Ik heb een nieuwe gehaald, 5 gulden kostte dat. Dat was dus duur, zeker voor deze toen "arme" student :D We zijn daarna weggegaan en nooit meer terug gekeerd.

We gingen dan liever naar Vive la Vie. Daar was het gezellig, maakte het niet uit hoe je was. De dames en heer achter de bar waren en zijn vast nog leuke mensen. We kwamen meestal pas om 6 uur thuis aangezien we in Rotterdam woonden. Lang leve de nachttrein en de ov-jaarkaart.

In die tijd hebben we ook Poekie van de straat gehaald. Een klein stoffig mager rood katertje van drie maanden. V. heeft hem in bad gedaan en gewassen. De hele badkamer stond blank. Hij heeft vervolgens drie blikjes voer gegeten, waarvan hij er twee weer er uit heeft gegooid. Dus dit is allemaal alweer een jaar of 18 geleden.

Zit ik hier met mijn zwangere buik voor de tweede keer getrouwd met een man, met een beetje weemoed terug te denken aan die tijd.. Vroeger was niet alles beter. Er waren een heleboel dingen goed mis destijds. Maar ja... toch he.. toch.... er zijn dingen die ik een beetje mis.